خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز مندست گلچین می رود از کار از آواز من
۲
رشته ذوق گرفتاری به بالم بسته اندنگذرد از گوشه بام قفس پرواز من
۳
جوهرم را تا به سنگ امتحان زد کوهکنتیشه فولاد خود را کرد پای انداز من
۴
سهل باشد از فغانم گر قفس مجمر شودبیضه چون فانوس بود از شعله آواز من
صفحهٔ ۱ از ۲