خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟ره نیابد دردرون چون حلقه در گوش من
۲
در میان سرو، قمری دست خود را حلقه کردچند باشد حلقه بیرون در آغوش من؟
۳
چون شراب کهنه ام آسوده در مینا، ولیمی نماید خویش را در کاسه سر، جوش من
۴
کوه را از بردباری گرچه بر سر می نهمسایه دست نوازش برنتابد دوش من
صفحهٔ ۱ از ۲