خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه مظلوم است در بالا دوی ادراک مناز زبردستی به ساق عرش پیچد تاک من
۲
کیست دیگر تا تواند دست با من کوفتن؟کآسمان باآن زبردستی بود در خاک من
۳
نیست چین نارسایی در کمند فکرتمهست گیراتر ز چشم آهوان فتراک من
۴
چون پر پروانه سوزد پرده افلاک راگر نفس در دل ندزدد شعله ادراک من
صفحهٔ ۱ از ۳