خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که دارد گرد کلفت چهره احوال منروی می مالد به خاک آیینه را تمثال من
۲
بلبل من از حریم بیضه تا آمد برونگل ز شبنم خیمه بیرون زد به استقبال من
۳
نامرادی مطلب افتاده است در راه طلبورنه مطلب پاکشان می آید از دنبال من
۴
دیده ام در بی پر و بالی گشاد خویش راناخن پرواز نگشاید گره از بال من
صفحهٔ ۱ از ۲