خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط سر از خال لب جانانه می آرد برونحسن گیرا دام را از دانه می آرد برون
۲
چون زلیخا، ماه مصر من به جان بی نفسصورت دیوار را از خانه می آرد برون
۳
می کند عاقل مرا هم گفتگوی ناصحانخواب اگر از دیده ها افسانه می آرد برون
۴
شیشه نازکدل من در شکستن، سنگ راآه گرم از سینه بی تابانه می آرد برون
صفحهٔ ۱ از ۲