خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمع را شب تیغ روشن از نیام آید بروناز سیاهی اختر پروانه شام آید برون
۲
حسن کامل می شود در پرده شرم و حیااز ته این ابر ماه نو تمام آید برون
۳
سبزه می آید به دشواری برون از زیر سنگخط به تمکین زان لب یاقوت فام آید برون
۴
می شود از آفتاب تند محشر خامسوزاز تنور خاک، نان هر که خام آید برون
صفحهٔ ۱ از ۲