خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به عزم صید آن بی‌باک می‌آید برونخون ز چشم حلقه فتراک می‌آید برون
۲
تنگدستی راست لازم گریه بی‌اختیاروقت بی‌برگی سرشک از تاک می‌آید برون
۳
می‌خورد چون عیسی از سرچشمه خورشید آبهر نهالی کز زمین پاک می‌آید برون
۴
نیست ممکن دود را آتش عنان‌داری کندآه بی‌تاب از دل غمناک می‌آید برون
صفحهٔ ۱ از ۴