خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون خط از لعل لب آن ماه می آید بروناز جگرگاه بدخشان آه می آید برون
۲
تا قیامت دل نخواهد ماند در زندان جسمعاقبت از زیر ابر این ماه می آید برون
۳
چون نظر بر حاصل عمر عزیزان می کنماز دل بی حاصلم صد آه می آید برون
۴
تشنه، برگردید سیراب از لب بحر سرابدلو ما خالی همان از چاه می آید برون
صفحهٔ ۱ از ۲