خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش هر ناشسته رویی وا مکن لب بیش ازینآبروی خود مبر در عرض مطلب بیش ازین
۲
گر شب خود را نمی سازی ز برق آه روزروز خود را از سیه کاری مکن شب بیش ازین
۳
می شود زلف حواس از باد پیما تار و مارپوچ گویان را مزن انگشت بر لب بیش ازین
۴
کاهلی خوابیده می سازد ره نزدیک راخواب آسایش مکن بر پشت مرکب بیش ازین
صفحهٔ ۱ از ۲