خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که اینجا از سرافرازان نهد سر بر زمینخط ز خجلت کم کشد در روز محشر بر زمین
۲
هر طرف جولان کند آن نازپرور بر زمینریزد از پای نگارین رنگ محشر بر زمین
۳
بس که در یک جا ز شوخی ها نمی گیرد قرارنقش پای او نمی گردد مصور بر زمین
۴
در زمان حسن عالمگیر او از انفعالخط به مژگان می کشد خورشید انور بر زمین
صفحهٔ ۱ از ۱۰