خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سایه تا افتاد ازان مشکین سلاسل بر زمینآیه رحمت مسلسل گشت نازل بر زمین
۲
چون شفق از خاک خون آلود می خیزد غباربس که در کوی تو آمد شیشه دل بر زمین
۳
گر به این تمکین گذارد پای لیلی در رکاباز گرانباری گذارد سینه محمل بر زمین
۴
لاله بی داغ تا دامان محشر سر زندخون ما هر جا چکد از تیغ قاتل بر زمین
صفحهٔ ۱ از ۴