خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ریخت مژگان تر من رنگ گلشن بر زمینشد ز آه من چراغ لاله روشن بر زمین
۲
با سبکروحان گرانجانان نگیرند الفتیهست در جیب مسیحا چشم سوزن بر زمین
۳
دیدن روی گرانان تیرگی می آوردچند دوزی همچو نرگس چشم روشن بر زمین؟
۴
از رعونت زود بر دیوار می آید سرشمی کشد هر کس که چون خورشید دامن بر زمین
صفحهٔ ۱ از ۴