خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به روی سخت نتوان گفتگو را دلنشین کردنبه همواری تلاش نام باید چون نگین کردن
۲
نگردد صاحب شان هر که چون زنبور نتواندبه تلخی زیستن صد خانه را پر انگبین کردن
۳
چو طوطی سبز شد بال و پرم از زهر ناکامیبه اندک تلخیی نتوان سخن را شکرین کردن
۴
دم مرگ است رویش را به کام دل تماشا کنندارد در عقب خجلت نگاه واپسین کردن
صفحهٔ ۱ از ۳