خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جدا شو از دو عالم تا توانی با خدا بودنکه دارد دردسر بسیار، با خلق آشنا بودن
۲
بکش در زندگی مردانه جام نیستی بر سرکه باشد در بلا بودن، به از بیم بلا بودن
۳
دم تیغ قضا از چین ابرو برنمی گرددندارد حاصلی دلگیر از حکم قضا بودن
۴
ثمرهای گرامی در بهشت جاودان دارددرین بستانسرا یک چند بی برگ و نوا بودن
صفحهٔ ۱ از ۳