خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میسر نیست با هوش وخرد بی دردسر بودنگوارا می کند وضع جهان را بی خبر بودن
۲
نباشد بر دلم چون سرو از بی حاصلی باریکه دارد حاصلی چون تازه رویی بی ثمر بودن
۳
قناعت با در دل کن ازین درهای بی حاصلکه باشد زرد روی آفتاب از در به در بودن
۴
ز فیض جام در دورست ذکر خیر جم دایمنباید در جهان آفرینش بی اثر بودن
صفحهٔ ۱ از ۳