خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مروت نیست گل از بوستان پیش از سحر چیدنبساط خرمی و عیش را ناچیده برچیدن
۲
ز روی گلرخان قانع ز گل چیدن به دیدن شوکه گردد خارخار حرص بیش از بیشتر چیدن
۳
اگر از دردمندی ها شوی باریک، بی زحمتگل بی خار چون رگ می توان از نیشتر چیدن
۴
زمین گیر وطن قدر سبکباری نمی داندز بی برگ و نوایی می توان گل در سفر چیدن
صفحهٔ ۱ از ۳