خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به یک زخم نمایان سرفرازم از شهیدان کنچو صبح وصل خندانم ازین لطف نمایان کن
۲
اگر خواهی که خورشید از گریبانت برون آیدسحرخیزی فن خود همچون صبح پاکدامان کن
۳
نگاه شور چشمان می برد شیرینی از شکرلب پر خنده خود را ز چشم غیر پنهان کن
۴
به زلف خود مشو مغرور و عالم را مزن بر همحذر از ناله زنجیر سوز بیگناهان کن
صفحهٔ ۱ از ۲