خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برای کام دنیا دامن دل بر میان مشکنپر و بال هما را در هوای استخوان مشکن
۲
فلک در زیر پای توست چون از خود برون آییبرای این ره نزدیک دامن بر میان مشکن
۳
به یوسف می توان بخشید جرم کاروانی راخدا را در میان بین، خاطر خلق جهان مشکن
۴
به بال توست در این خاکدان چون تیر پروازمبه جرم کجروی بال من ای ابرو کمان مشکن
صفحهٔ ۱ از ۳