خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به جز خالش که خط عنبرین فام آورد بیرونکدامین دانه را دیدی ز خود دام آورد بیرون؟
۲
ز خط عنبرین یار روشن شد چراغ منز ظلمت اختر پروانه را شام آورد بیرون
۳
ز شکرخنده زهر چشم خوبان کم نمی گرددکه نتواند شکر تلخی ز بادام آورد بیرون
۴
به همواری توان سنگین دلان را مهربان کردنکه موم از چرب نرمی از نگین نام آورد بیرون
صفحهٔ ۱ از ۳