خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بزم وصل ذوق انتظارم می کشد بیرونز پای گل به صحرا خارخارم می کشد بیرون
۲
ز عشق آهنین دل در کدامین پرده بگریزم؟که گر در سنگ باشم چون شرارم می کشد بیرون
۳
ز فکر حسن عالمگیر او پیوسته در وصلمکه دیگر زین محیط بیکنارم می کشد بیرون؟
۴
نپیمایم چرا با چشم راه قدردانی را؟که با مژگان ز پای سعی، خارم می کشد بیرون
صفحهٔ ۱ از ۳