خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست بی مغز حقیقت سخن خودشکنانگوش را تنگ شکرساز ازین خوش سخنان
۲
پیش جمعی که ز سررشته عشق آگاهندسنبل باغ بهشتند پریشان سخنان
۳
به وصال گل بی خار مبدل نکنمخارخاری که مرا هست ز گل پیرهنان
۴
قسمت رشته ز گوهر نبود جز کاهشدست کوتاه کنید از کمر سیم تنان
صفحهٔ ۱ از ۳