خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر چو شبنم دل خود آب توانی کردنبر سر بستر گل خواب توانی کردن
۲
این خیالات پریشان که ترا در نظرستدر ته خاک کجا خواب توانی کردن؟
۳
پشت بر قبله حق تا نکنی، هیهات استروی در خلق چو محراب توانی کردن
۴
جگر سوخته حرص به دریا خشک استاین نه ریگی است که سیراب توانی کردن
صفحهٔ ۱ از ۳