خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش غافل سخن از پند و نصیحت راندنهست بر صورت دیوار گلاب افشاندن
۲
ابجد مشق جنون من سودازده استخط دیوانی زنجیر، مسلسل خواندن
۳
نیست ممکن که ز ریزش نشود دخل افزوندانه در خاک یکی صد شود از افشاندن
۴
عمر زود از دم نشمرده به انجام رسدختم قرآن شود آسان ز ورق گرداندن
صفحهٔ ۱ از ۳