خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی بصیرت چه گل از غیب تواند چیدن؟پای خوابیده چه در خواب تواند دیدن؟
۲
می توان با نظر بسته جهان را دیدنعینک دیدن خواب است نظر پوشیدن
۳
مژه از خواب گران چون رگ سنگ است ترادر ته سنگ چه مقدار توان بالیدن؟
۴
پشت پا زن به دو عالم اگر از مردانیکار اطفال بود پا به زمین مالیدن
صفحهٔ ۱ از ۴