خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پرده عیب جهان است نظر پوشیدنگل بی خار شود خار ز دامن چیدن
۲
تا قیامت نرود لذت دیدار از دلاین گلی نیست که پژمرده شود از چیدن
۳
هر که را جاذبه شوق کند استقبالنیست ممکن که به دنبال تواند دیدن
۴
برمدار از لب خود مهر خموشی ز نشاطکه دو لب تیغ دو دم می شود از خندیدن
صفحهٔ ۱ از ۵