خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست ممکن ز سخن سیر توان گردیدنیا ازین زمزمه دلگیر توان گردیدن
۲
می توان گشت به گفتار جهانگیر، ولینیست ممکن که دهانگیر توان گردیدن
۳
آنچه از زخم زبان بر سر مجنون آمدمعتکف در دهن شیر توان گردیدن
۴
هست در هر نظری حسن ترا جلوه خاصاز تماشای تو چون سیر توان گردیدن؟
صفحهٔ ۱ از ۳