خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟در شبستان فنا همچو شرر خندیدن
۲
صبح جان بر سر یک چند دم سرد گذاشتعمر کوتاه کند همچو شرر خندیدن
۳
نوحه شهپر شاهین اجل می آیدچند چون کبک به هر کوه و کمر خندیدن؟
۴
از شکر خنده بیجاست پریشانی صبحکار الماس نماید به جگر، خندیدن
صفحهٔ ۱ از ۲