خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاک ره باش و تماشای تن آسانی کنخاطر مور به دست آر و سلیمانی کن
۲
ای که در آتشی از درد سر آزادیچندی از چوب قفس صندل پیشانی کن
۳
ای صبا بلبل ما ذوق تماشا داردغنچه را یک ته پیراهن عریانی کن
۴
گفتمت صائب ازان زلف ببر، نشنیدیاین زمان دست در آغوش پریشانی کن
صفحهٔ ۱ از ۱