خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم دنیا نبود در دل دیوانه مندیو را راه نباشد به پریخانه من
۲
من و سیری ز عقیق لب خوبان، هیهاتخشکتر می شود از می لب پیمانه من
۳
بر سیه خانه لیلی نزد برق اینجابه چه امید کند نشو و نما دانه من
۴
می کند سیل فرامش سفر دریا رادلنشین است ز بس گوشه ویرانه من
صفحهٔ ۱ از ۳