خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من که بیخود شدم از می، چه کند ساز به من؟در چنین وقت کجا می رسد آواز به من؟
۲
بود بر طاق عدم حقه فیروزه چرخعشق آن روز که واکرد سر راز به من
۳
تا ره ناقه لیلی به بیابان افتادهر سر خار جداگانه کند ناز به من
۴
هست در بی خبری مصلحت چند مراورنه از رفتن دل می رسد آواز به من
صفحهٔ ۱ از ۳