خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داغ بر دل شدم از انجمن یار بروندست خالی نتوان رفت ز گلزار بیرون
۲
باد زنجیری این راه پر از پیچ و خم استدل چسان آید ازان طره طرار برون؟
۳
در ریاضی که بود دیده بلبل شبنمنرود بوی گل از رخنه دیوار برون
۴
گرچه باریک چو سوزن شدم از دقت فکررهروی را نکشیدم ز قدم خار برون
صفحهٔ ۱ از ۳