خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خمار سوخت مرا ساقیا شراب رسانمرا به چشمه حیوان ازین سراب رسان
۲
گرت هواست که سیراب از محیط شویبه کام تشنه لبان فیض چون سحاب رسان
۳
رسید رشته به گوهر ز پیچ و تاب زدنتو نیز رشته جان را به پیچ و تاب رسان
۴
مشو ز حال دلم غافل از سیه مستینفس گداخته خود را به این کباب رسان
صفحهٔ ۱ از ۴