خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صدای پا نبود در خرام درویشانزمین به خواب رود زیر گام درویشان
۲
چو نی اگر چه بود خشک، کام درویشانشکر به تنگ بود در کلام درویشان
۳
چه لذت است که بادست پخت بی برگی استنمکچش است سراسر طعام درویشان
۴
اگر ز سنگ حوادث شود هلال هلالصدا بلند نگردد ز جام درویشان
صفحهٔ ۱ از ۲