خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگانحذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان
۲
نمی شود ز سیه خانه لیلی ما دورهمیشه زیر سیاهی است داغ سوختگان
۳
ز جام لاله سیراب شد مرا روشنکه می ز خویش برآرد ایاغ سوختگان
۴
بهار تازه کند داغ تخم سوخته راز می شکفته نگردد دماغ سوختگان
صفحهٔ ۱ از ۲