خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نمی شود سخن راست در دهان پنهانکه تیر را نکند خانه کمان پنهان
۲
به دل مساز نهان عشق را که ممکن نیستکه مه شود به سراپرده کتان پنهان
۳
نمی کنم هوس طول عمر، تا شد خضرز شرم زندگی از چشم مردمان پنهان
۴
به آب خضر نسازم سیه نظر، تا هستعقیق صبر مرا در ته زبان پنهان
صفحهٔ ۱ از ۳