خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به آه گرم ز خود پاک می توان رفتنازین کمند به افلاک می توان رفتن
۲
به نیم چشم زدن، زین جهان به آن عالمز شاهراه دل چاک می توان رفتن
۳
ازین جهان پر از دود و گرد، برگردونبه نور شعله ادارک می توان رفتن
۴
چراغی از دل روشن اگر به دست آریدلیر در جگر خاک می توان رفتن
صفحهٔ ۱ از ۳