خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گشوده است در فیض رخنه دیواربه باغبان چه ضرورست دردسر دادن؟
۲
صدف ز دیده دریانژاد من داردز ابر آب گرفتن، عوض گهر دادن
۳
کمینه بازی مژگان خونفشان من استعنان چو موج به دریای پر خط دادن
۴
چو سایه سرو نهاده است سر به دنبالشکه یاد گیرد ازو پیچش کمر دادن
صفحهٔ ۱ از ۳