خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش است مشق قناعت ز بوریا کردنبه خواب، مخمل بی درد را رها کردن
۲
درین ریاض، سرانجام بال پروازستچو غنچه پیرهن خویش را قبا کردن
۳
چه عقده وا کند از دل جهان پست مرا؟گره به ناخن پا مشکل است وا کردن
۴
به کیش راه شناسان، نرفتن است صواببه آن رهی که توان روی بر قفا کردن
صفحهٔ ۱ از ۴