خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز دور تا بتوان سیر گلستان کردنبه شاخ گل ز ادب نیست آشیان کردن
۲
چو بوی گل ز در بسته می رسد به مشامچه لازم است تملق به باغبان کردن؟
۳
دل تو نرم به افسون ما کجا گردد؟که خط ترا نتوانست مهربان کردن
۴
نهان چگونه کنم عشق را، که ممکن نیستبه پنبه آتش سوزنده را نهان کردن
صفحهٔ ۱ از ۳