خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش است فصل بهاران شراب نوشیدنبه روی سبزه و گل همچو آب غلطیدن
۲
جهان بهشت شد از نوبهار، باده بیارکه در بهشت حلال است باده نوشیدن
۳
کنون که شیشه می مالک الرقاب شده استز عقل نیست سر از خط جام پیچیدن
۴
دو نعمت است که بالاترین نعمتهاستشراب خوردن و در پای یار غلطیدن
صفحهٔ ۱ از ۲