خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز سینه غم به می ناب می توان چیدنگل نشاط ازین آب می توان چیدن
۲
(چراغ عیش به می زنده می توان کردنگل از شکوفه مهتاب می توان چیدن)
۳
به یک ترشح ساغر، ز چهره ساقیهزار لاله سیراب می توان چیدن
۴
فروغ روی تو حیرت اگر به طرح دهدبه روی آینه سیماب می توان چیدن
صفحهٔ ۱ از ۲