خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مباش درصدد بی شمار خندیدنکه صبح باخت نفس از دوبار خندیدن
۲
دل از گشایش لبها چو پسته نگشایدخوش است از ته دل غنچه وار خندیدن
۳
یکی هزار کند نقد زندگانی رابه روی سوختگان چون شرار خندیدن
۴
جهان به چشم حسودان سیاه می سازدچو لاله با جگر داغدار خندیدن
صفحهٔ ۱ از ۳