خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن تعجب اگر شد چراغ ما روشنچراغ زنده دلان را کند خدا روشن
۲
ملایمت ز طمع پیشگان به آن ماندکه شمع موم به منزل کند گدا روشن
۳
همیشه بخت سیه روز در میانم داشتمرا چو شمع نگردید پیش پا روشن
۴
اگر چه هست کدورت میان چشم و غبارشد از غبار خط او سواد ما روشن
صفحهٔ ۱ از ۲