خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟درین محیط پر از خون چو نوح لنگر کن
۲
نه ای عزیزتر از آفتاب عالمتابز سنگ بالش و از خاک تیره بستر کن
۳
به همت از سر گردون کلاه اوج ربایسری چو شعله برون زین بلندمجمر کن
۴
ز حرف سرد صبا روی را مکش درهمز کینه صاف دل خود چو آب گوهر کن
صفحهٔ ۱ از ۳