خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کرم به ابر سبکدست همچو عمان کنتمام روی زمین را رهین احسان کن
۲
ز باده چهره گلرنگ را فروزان کنز قطره های عرق بزم را چراغان کن
۳
به شکر این که جبین گشاده ای داریملایمت به خس و خار این گلستان کن
۴
به آبروی عزیزان مگر شوی سیرابسفال تشنه خود وقف می پرستان کن
صفحهٔ ۱ از ۳