خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قدم ز خویش برون نه فلک سواری کنبکش به جیب سر خود کلاهداری کن
۲
به هر چه می کشدت دل درین سرای سپنجبه تیغ قطع تعلق نگاهداری کن
۳
نهاده اند ترا لوح خاک ازان به کنارکه گوشه ای بنشین مشق خاکساری کن
۴
گرت هواست که در وصل آفتاب رسیبه وقت صبح چو گردون ستاره باری کن
صفحهٔ ۱ از ۲