خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هلاک جلوه برق است آشیانه منبغل چو موج گشاید به سیل خانه من
۲
خراب حالی ازین بیشتر نمی باشدکه جغد خانه جدا می کند ز خانه من
۳
سیاه مستی من رنگ بست افتاده استخمار صبح ندارد می شبانه من
۴
ز بس گزیده ز دلگیری وطن شده امزبان مار بود خار آشیانه من
صفحهٔ ۱ از ۳