خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی که می نهد از حد خود قدم بیرونکبوتری است که می آید از حرم بیرون
۲
دلیل راحت ملک عدم همین کافی استکه طفل گریه کنان آید از عدم بیرون
۳
همیشه کوی خرابات ازان بود معمورکه آید از دراو بی دماغ کم بیرون
۴
سفر اگر چه دو گام است بی مشقت نیستکه ناله در حرکت آید از قلم بیرون
صفحهٔ ۱ از ۴