خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز تن شکفته رود جان صادقان بیرونکه تیر راست جهد صاف از کمان بیرون
۲
حضور خانه خود مغتنم شمار که تیربه زور می رود از خانه کمان بیرون
۳
کسی که چشم گشایش ز بستگی داردقدم چو در نگذارد ز آستان بیرون
۴
به التماسم اگر خضر بخشد آب حیاتعقیق صبر نمی آرم از دهان بیرون
صفحهٔ ۱ از ۲