خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگینز نقش راست نگردد سیاه روی نگین
۲
گهر اگر چه عزیزست هر کجا باشدبود به خانه خود بیش آبروی نگین
۳
بلند نامی غربت زیاده از وطن استکه پشت نقش بود در نگین به روی نگین
۴
نیاز خود نبرد پیش غیر، پاک گهربود به آب رخ خویشتن وضوی نگین
صفحهٔ ۱ از ۳